Суди ноҳияи Ашт 
Парчам (байрақ)-и Тоҷикистон ин нишони аввалини давлати мустақили Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад, ки 24-уми ноябри соли 1992 қабулу расман тасдиқ карда шудааст. Парчами – байрақи Тоҷикистон иборат аз рангҳои сурх (аз ҳама боло), сафед (дар мобайн) ва ранги сабз (аз ҳама поён) мебошад, ки таносубашон мутаносибан 2:3:2. Мебошад. Дар байни парчами Тоҷикистон расми тоҷи тиллоии
Хабарҳо
Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз соҳибистиқлолӣ амалҳои гуногун рух доданд, ки онҳоро шартан ба ду гурӯҳ ҷудо намудан мункин аст: амалҳое, ки монеаи рушду нумӯи Истиқлолият буданд ва амалҳое, ки баҳри рушди Истиқлоли кишвар хизмат намудаанд. Амалҳои иртиҷоӣ ва монеавӣ дар инкишофи Истиқлолияти Тоҷикистон хеле мураккаб ва зиёд рух додаанд. Иртиҷоитарин ва хавфноктарини онҳо
Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон 6-ноябри соли 1994 тариқи раъйпурсии умумихалқӣ қабул гардид. Маҳз дар лаҳзаҳои душвори сиёсӣ, ки дар мамлакат ҳануз оташи ҷанги шаҳрвандӣ хомуш нагардидаву, истиқрори сулҳ ба даст наомадааст қабул намудани Конститутсия осон набуд, зеро аз як тараф вазъи ногувори мамлакат имкон намедод то амнияти овоздиҳандагон таъмин бошад ва аз тарафи
Таҷриба ва таърихи конститутсионии давлатҳо нишон медиҳанд, ки Конститутсияҳо ҳамчун санади асосии давлатсозӣ барои даҳсолаҳо ва садсолаҳо қабул мешаванд. Конститутсия бо як марҳалаи нави таърихии инкишофи ҷомеа ва давлат алоқаманд буда, ба таъсиси давлати шакли нав асос мегузорад. Дар Конститутсия ҳадафҳо ва самтҳои пешрафти ҷомеа ва давлат барои даҳсолаҳо пешбинӣ
Рӯзи 05 сентябри соли 2025 дар толори маҷлисгоҳи суди ноҳияи Ашт бо иштироки судяҳо ва кормандони дастгоҳи суди ноҳия маҷлиси тантанавӣ бахшида ба ҷашни 34-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузор гардид. Дар маҷлис ҳар як корманд вобаста ба ин ҷашни бузурги таърихӣ, моҳияти истиқлолияту озодӣ ва таҳкими давлатдории миллӣ баромад намуданд. Суратгузориш аз
Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро он боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш, таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ аст. Имрӯзҳо тамоми мамлакатҳо талош
Нодиртарин, арзишмандтарин, муҳимтарин дастоварди халқи тоҷик дар тўли таърихи чандҳазорсола ба даст овардани Истиқлолият маҳсуб меёбад. Тоҷикон барои расидан ба соҳибистиқлолӣ муборизаи беамон бурданд. Хушбахтона, халқи тоҷик ба орзуи деринаи худ расид ва соҳибистиқлол будани худро эълон намуд. Тоҷикистонро ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва
Корҳои таъмиру ободонии бинои суди ноҳияи Ашт ба анҷом расид. Ин охири кор набуда, кормандони суди ноҳия ният доранд дар оянда низ корҳои ободониро идома диҳанд. Суратгузориш пас аз таъмири бинои суди ноҳия…
34-сол муқаддам миллати тоҷик тавонист дар як лаҳзаи душвори таърихӣ истиқлолияти давлатии худро ба даст оварда, дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун субъекти мустақили комилҳуқуқ шинохта гардад, аммо воқеаҳои даврони гузашта-ба вуҷуд омадани ҷанги дохилии сиёсӣ, талош барои ҳокимият, нақшаву ниятҳои нопоки душманонаи ватанфурӯшон, хиёнати иддае аз шахсоне, ки худро ватандуст